Vernieuwingen en verbeteringen

De zomervakantie is de periode bij uitstek om in een schoolgebouw werkzaamheden uit te voeren. Het gebouw is zo goed als leeg en dat schept ruimte om te verbouwen en diverse vernieuwingen aan te brengen.
Zo heeft de afgelopen weken de conciërgeloge een facelift gekregen en zijn de werkzaamheden voor een complete verbouwing van de personeelsruimte gestart. Ook is de eerste voorzichtige stap gezet voor het plaatsen van een lift.
Wat met name voor het onderwijsleerproces een belangrijke verbetering is, zijn de lcd touchscreens die in een groot aantal lokalen zijn opgehangen. Deze vervangen de oude groene borden en het vertrouwde stoffige krijtje.
We werkten in enkele lokalen al met digiborden of met een pc/beamer, maar de ontwikkelingen gaan zo snel dat we voor de resterende lokalen deze stap overslaan en meteen voor het allernieuwste hebben gekozen: de touchscreen. Net zo eenvoudig met een vinger te bedienen als een Ipad en een ander belangrijk voordeel: je hebt geen projector meer nodig.
Op de eerste dag van dit schooljaar hebben de docenten slechts een korte instructie nodig om met deze hypermoderne borden te werken. Het bedienen van de borden is kinderspel; waar we wat meer tijd voor nodig hebben is het ons eigen maken van de bijbehorende digitale didactiek, maar ook daarin gaan we uiteraard investeren.
Ik had de stille hoop dat we wat die digitale didactiek betreft wat eerste tips zouden kunnen krijgen van de stagiaires en lio’s die dit jaar op school starten. Zij zijn per slot van rekening de toekomst en zij zullen daarom wel via de opleiding vertrouwd gemaakt worden met digiborden, en digitale leermiddelen. Dat had ik gedacht! Vandaag hebben we kennisgemaakt met deze enthousiaste groep jonge mensen. Ze werden zo mogelijk nog enthousiaster toen ze tijdens een rondleiding door de school onze lcd-schermen in de lokalen zagen: of ze ook naar de instructie zouden mogen maandag...
Natuurlijk, antwoordde ik, maar voor jullie zal het misschien wel niet nodig zijn, want jullie hebben al leren werken met een Smartboard. Ze schoten collectief in de lach en vertelden verontwaardigd dat er in het gebouw waarin zij worden opgeleid als docent van de toekomst geen digitale borden te vinden zijn en dat zij hun propedeuse niet kunnen halen als zij niet kunnen werken met een overheadprojector ……
(Speciaal voor onze leerlingen hierbij een afbeelding van een overheadprojector. Ik vrees dat zij niet weten wat dat is.)
We zullen maandag a.s. maar een extra instructiegroep maken en ook dat deel van de opleiding tot leraar voor onze rekening nemen.

Een wandeling door Lisieux (1)

In 2003 schreef ik voor de toen nog papieren Info een artikel over Theresia van Lisieux, de naamgeefster van onze school. Toen nam ik me voor een keer Lisieux te bezoeken; het heeft lang geduurd, maar het is er deze zomer eindelijk van gekomen.
Inmiddels zijn we meer dan een generatie leerlingen verder, bovendien hebben we in de afgelopen jaren vele nieuwe personeelsleden gekregen, dus is aandacht voor onze Theresia weer op z'n plaats. Uiteraard dit keer helemaal 2.0!Wandel samen met mij in enkele blogs door Lisieux en door haar leven.

Lisieux is de hoofdstad van het Pays d'Auge en een leuk stadje in Normandië. Eigenlijk net te ver om er een dagtochtje van te maken, ongeveer 550 km. vanaf Tilburg.
Het eerste wat opvalt in de stad Lisieux is dat ze trots is op de heilige Theresia en haar familie, getuige de vele vaandels met afbeeldingen van de jonge Theresia en haar ouders, Louis en Zélie Martin. De toeristeninformatie is snel gevonden en een vriendelijke dame die perfect Engels spreekt staat me te woord en voorziet me van de nodige (Nederlandstalige) informatie over Theresia. Als ik Theresia wil leren kennen, hoef ik slechts in 'haar voetstappen' te treden en de Theresiablauwe lijn te volgen die door de hele stad zichtbaar is. De lijn brengt me naar de verschillende plaatsen die de geschiedenis met Theresia verbindt en is een mooie wandeling door de stad.

De eerste stop die ik aandoe is Les Buissonnets, het huis waarin Theresia een groot deel van haar jeugd heeft doorgebracht. Een aardig optrekje dat de familie Martin betrok in 1877 na het overlijden van moeder Zélie Martin. Thérèse is dan vier jaar oud. Ze weet al heel jong, heel zeker wat ze wil: op 9-jarige leeftijd, als haar zus Pauline intreedt, is ze overtuigd van haar roeping, maar ze krijgt bij een bezoek aan de priorin te horen dat er geen postulanten van 9 jaar aangenomen worden en dat ze zal moeten wachten tot ze 16 jaar oud is. Maar dan maakt een mysterieuze ziekte zich van haar meester. Zelf zegt ze dat dit het werk van de duivel is. “Ik geloof dat de duivel een uitwendige macht over mij had, maar dat hij niet in de buurt van mijn ziel of mijn geest komen kon.”

Als het Mariabeeldje boven haar bed haar toelacht, is ze plotseling genezen. Vanaf dat moment noemt ze Maria 'haar mama'. “Ik kon haar alleen nog maar mama noemen, want het leek me een nog lievere naam dan moeder,“ en zichzelf het bloempje van de Heilige Maagd.
Op 11-jarige leeftijd trekt Thérèse zich terug in de ruimte tussen haar bed en de muur om geknield het kloostergebed te verrichten. Helemaal niets was haar te veel om non te worden.

Helaas kwam ik net tijdens de middagsluiting bij Les Buissonnets aan, dus haar kamertje heb ik niet kunnen fotograferen.
Om de hoek van het huis staat een van de vele beelden van Theresia met aan haar voeten de een groot aantal bedankjes voor de voorspraken die ze verrichtte.

Ik sta even stil bij haar en vraag om een goed en succesvol schooljaar 2010-2011 voor het Theresialyceum.

(Ham)burgerschapsvorming

In 2006 is door de politiek besloten dat scholen meer aan burgerschapsvorming moeten doen, wij moeten nadrukkelijk aandacht geven aan actief burgerschap en sociale integratie. Nederlandse jongeren scoren op dat vlak namelijk minder dan andere Europese jongeren en de individualisering van de maatschappij, gecombineerd met het toenemende multiculturele karakter van de samenleving, maken die inspanning extra noodzakelijk. Hoe het onderwijs de burgerschapsvorming precies voor elkaar moet krijgen, is niet helemaal duidelijk. Op het Theresia krijgt het o.a. gestalte door de invulling van de maatschappelijke stage. Leerlingen kunnen die niet vervullen door bijvoorbeeld een klusje als hockeytrainer van de pupillen maar moeten een echte zorg-stage doorlopen. Uit de evaluaties blijkt dat de meesten de stage als nuttig en leerzaam ervaren en meer begrip hebben gekregen voor bijvoorbeeld de situatie van bejaarden.

Uit recentelijk onderzoek blijkt dat de rol van de ouders bij burgerschapsvorming veel groter is dan de invloed van de school (Zie NRC 29 juni 2010). Een bekend voorbeeld van de pedagogische driehoek: ouders, school en leerling. Maar de driehoek staat wel eens onder druk, een illustratie:
Een onderbouwklas heeft besloten het jaar af te sluiten met een gezamenlijke barbecue. Goed plan. Omdat er enkele allochtone leerlingen in de klas zitten, moet er ook halal-eten gekocht worden. De klas besluit om dan maar alles halal te kopen. Een mooi voorbeeld van solidariteit en sociale integratie. Sommige ouders zijn echter not amused en zien het als zwichten voor een minderheid.
Ik vraag me af of de reactie hetzelfde was geweest als de klas wegens een vegetarische klasgenoot gezamenlijk besloten had om allemaal vegetarisch te gaan eten?
Een halal-party of een vegaburgerfuif; zolang het besloten wordt in een open groepsdiscussie, met respect voor elkaars ideeën en met de intentie niemand uit te sluiten, zal het me worst wezen.

Diversen en diversiteit

Eindexamengala
Na alle eindexamenstress tijd voor een feest. Gisteravond kregen de eindexamenleerlingen van de Ouderraad een prachtig gala aangeboden in de Philharmonie. De limo's reden aan en af, de gala-kleding was prachtig en zowel het weer als de sfeer waren voortreffelijk. Nu nog een paar spannende weken wachten op de uitslag.

Biodiversiteit
Vorige week hebben we in het kader van de biodiversiteitsweek als school bij het ECNC de Countdown 2010 verklaring getekend. Met het tekenen van deze verklaring geven we aan het thema biodiversiteit op te zullen pakken rondom de school en in de lessen.
Onze buren, het Corpac Huis (voorheen de Kamer van Koophandel) , hebben grootse plannen met hun tuin. De gehele groenstrook rondom het kantoor wordt als een biodiversiteitstuin ingericht. Met de biodiversiteitstuin wil Het Corpac Huis een aantrekkelijke omgeving creëren voor planten en dieren en ook voor hun huurders en bezoekers (en buren). Er worden hagen geplant, bloemenweiden aangelegd, een poel gegraven en nestgelegenheid voor verschillende soorten vogels en insecten geboden.
Wist u dat er rondom het pand nu ongeveer 1,5 miljoen spinnen in de grond zitten?

Bij biologie werd al jarenlang aandacht besteed aan biodiversiteit en aan veldwerk, dat wordt zeker nog versterkt door de mogelijkheid om dat letterlijk om de hoek te doen.

Maar het wordt ook voor leerlingen en medewerkers een prachtige tuin om even te onthaasten; met een vijver, prieeltjes en een wandelpad met uitleg over de verschillende flora en fauna. Wij zijn zelf nog in gesprek met de gemeente om de groenstrook aan onze school in het project te betrekken, er lijkt wel draagvlak voor te zijn.

Oud-leerlingen

Afgelopen vrijdagmiddag hadden zich ruim 60 oud-leerlingen verzameld in de nieuwe wintertuin om onze 5vwo-leerlingen van nu te vertellen over hun studiekeuze en studentenleven. Deze terugkomdag van oud-leerlingen is altijd een succesvolle activiteit, in ieder geval voor de oud-leerlingen zelf en voor ons docenten. Het is een reünie in het klein.
Dit keer was ik extra weemoedig bij het zien van die jonge studenten.
Al twee jaar geef ik geen les meer, omdat lesgeven niet met mijn werkzaamheden als conrector te combineren is. De oud-leerlingen die vrijdagmiddag de school bezochten, waren de laatste leerlingen die ik naar het eindexamen heb mogen begeleiden. En ik moet zeggen, het bracht heerlijke herinneringen bij me terug! Fijn om weer eens leerlingen te spreken die me nog kennen als hun docente Nederlands.
De eerste opmerking die ik van een student te horen kreeg: "Mevrouw Derks, wat leuk u weer te zien, ik zal nooit vergeten hoe u de betekenis van een anagram uitlegde: Kids learn!" Ik heb het inderdaad eens onder een proefwerk gezet, als anagram van mijn naam.
Zijn buurman riep meteen uit: "Nee, het was toch Lik anders?!" Geschrokken en met een beetje schaamrood dat ik niet kon verbergen, gaf ik toe dat ik deze variant nog niet kende. Even in gedachten nagaan... ja inderdaad ook een anagram van mijn naam... Hmmm, maar weer snel vergeten.
Nee, dan het mooiste anagram, dat nog opging enkele jaren geleden, toen ik nog volop in het primaire onderwijsproces zat: Slank dier. Het blijft de mooiste, maar helaas niet meer zo toepasselijk.
Ach, de herinnering aan een slank dier en aan enthousiaste leerlingen.. Dit schooljaar ben ik al weer 25 jaar op Theresialyceum. Waar blijft de tijd!